.

.

سلام
 وقتی اومدی
 یهویی و یه باره
 بند بند افکار زمینی ام
 به دست و پای مغز ناتوانی که سخت
 گیج میزد و گنگ بود پیچیده بود

 و من نمیدونستم کیم چیم

 کجام
 تاسف

همه سلول های تن رنجورمو احاطه کرده

دارم پیر میشم

 از معجونی که مینوشم

 و نمیدونمش

 و نمیشناسمش

من محصور شده در میان تخیل سیّال تو بودن و با تو نوشتنم هنوز

و نمیدانم کِی بود که

 زاده شدم

 تو بودی که بهار بود یا بهار بود که تو بودی و من سما گونه و سر گردان همچنان بر دایره ای که ترسیم آن از من نبود و من نبودم که دایره بود میچرخیدم که مست بودم و نمیدانم که نوشیده بودم که مست بودم یا نوشیده شده بودم که مست گشتم اما بودم سرخ شده بودم و همچنان ناب و سرگردان بر مسیر دایره ای  که نمیشناختمش و ترسیم آن از من نبود و من نبودم که دایره بود  میچرخیدم سما گونه و مست صولت که سرخ بودم و سیِال چون خیال تو
 آوخ
 آوخ
 که اندیشه را دربی و دروازه ای نیست

 تا از آن بگذری

و عبور کنی

 از تنزّل ها و کثافات پیرامون و

ناب شوی

 آب شوی

چون          طعم          شیرین         یک  

             خواب    شوی