تو بودی که بهار بود یا بهار بود که تو بودی و دیگه باران بود که میبارید

من گیج و گنگ و پیر صلانه و ثلانه از دالانی به غایت بلند میگذشتم همه نور بود دالان بغایت بلند و همه علامت سئوال و هزار پرسش که میتراوید از روزنه های گوش و فک و بینی ام

نمیدونم چی بود... شب بود... یا روز... یا روز بود... یا شب... تو بودی که بهار بود یا بهار بود که تو بودی و من دیدم که دستهایت را بر چروک ناموزون کنار چشمهایم کشیدی و اشکی که از شدت کهولت بود و نه از سر دق مرگی را با اشاره انگشت شصتت ربودی و به زبان ترک خورده ات نشاندی و گفتی

باران

بله انگاری هزار سال پیش بود یا کمی کمتر و یا کمی بیشتر چه اهمیت دارد در کدام تابستان داغ از کدام زندگی من بود اما بود و اما هست ...که شاید هزار سال بعد... من نشسته بر منبری از نور بر ازدهام خاطرات پیوسته دلبستگی هامان کرنش کرده... خطابه ای پر لعاب از خاطره ای گنگ که اینک جاریست میبلعانم به کام تویی که دستانت به زیر چانه زده... ذل زده ای بر لبهایم

 نمیری هم میمیری ...میمیری حتی اگر نمیری... و باز زاده میشوی به اشاره انگشتی ...و این تسلسل بیدلیل بر واژگانی که  هر روز بر سجاده مینشاند مهربان بانو مادر...  ریشخند زنان تیپا میزند ...درناک!... پس دغدغه مرگ آنقدر ها هم ارزش پیچیده شدن و یچانده شدن ندارد که هم همه بیرون از خانه ما... درست هم اینک که میخوانی ام و درست شاید اندکی فردا تر ...مانیفست بی رگی نوع آدم است و بوده... تا بودن تعبیر داشته

آخه تو چرا این همه منو می بینی می خندی؟!
حتی وقتی از دستم عصبانی میشی؟!
از خندش اینقد خندم میگیره که نمی تونم جوابشو بدم ، هی به خودم میگم ، بچه سوالو جواب بده اما نمی تونم .
چقد عجیبه واقعا .
تازه کم کم هم داره به من متعصب میشه و من نمی دونم چه جور به این تعصب ها حساسیت دارم .

مادر ژون خودمه دیگه

حالا یه بغل احساس بریز تو پیاله ام که میخوام یه ریز و یه جا برم بالا... که شاید خون مردگی های هزار سال سرگردانی در بین قرون بی رمق و گنگ پیشینم رو... بالا بیارم... و آن... برسم به یه واژه روشن

بدون کوچکترین وسواس پنجره ام رو بشکن... و بهم ذل بزن... که واسه این ساعات پیش رو هیچ برنامه ای ندارم جز  فکر کردن به ترانه ای که  تو آبستن آنی