هه . بهم گفته بودا...

يادمه قدش بلند نبود اما به دلم مينشست

 يادمه چشاش اونقدر ها درشت نبود حتي بهش ميگفتم اوشين اما به دلم مي نشست

 يادمه نابغه نبود تو رشته خودش نه راستي شاگرد زرنگ بود اما نابغه هم نبود اما باز به دلم مي نشست

يادمه وقتي فهميدم با پسر دكتر ي كه تو محلمون مينشست دوست شده دلم ميخواست زمينو گاز بگيرم . رفتم با پسره دعوا كردمو پرشو كشيدم .

 يادمه هر روز كه از مدرسه ميومد  من از پنجره اتاقم كه رو به خيابون بود ميديدمش و نيگاهش ميكردم اون سرشو به علامت سلام پايين مي آورد و من اولا فكر ميكردم داره ميگه گم شو! آخه سرشو خيلي تند پايين مي آورد منم همين كارو ميكردم كه اگه منظورش فحشه به خودش برگرده.

يادمه از روي ديوار خونشون بيرون رو ميپاييد و منم فقط از دور نيگاهش ميكردم.

 يادمه آروم بود مث دريا ساكت بود مث جنگل مرموز بود مث خودش

 يادمه هيچوقت منو نبوسيد يعني واسه بوسيدن من بي تاب نبود . بهم ميگفت خودتو كنترل كن تو چرا اينقدر بيتابي به من نيگاه كن كه چطو خودمو كنترل ميكنم

يادمه بزرگ شديم و هنوز برا نصف شب محله بيتاب بوديم آخه ميدوني سالها بود كه نيمه شبا يواشكي از خونمون ميزدم بيرون و مي اومدم كنار ديوار خونشون اونم ميومد روي ديوار و اونوقت تا نزديكياي گرگ و ميش آسمون با هم حرف ميزديم

 يادمه مادرم بهم مي گفت مگه از روي جنازه من رد بشي اين خانواده به درد ما نميخورن

 يادمه پدرم سخت گير بود

 يادمه درد دل منو هيچوقت هيچ كس نفهميد

 يادمه تاسوعا بود . من غرق شده بودم . مرده بودم . نبودم . يا بودنم مث نبودنم بود . دست يه بي گناه ديگه تو دستم بود . ميخنديدم و اصلا يادم نبود كه كيم ...كجام...ميدوني تو شروع يه دوران تازه بودم كه برام انتخاب كرده بودن...يهو ديدمش از روبه روم ميومد .. ميدوني به خدا كه ميون اون همه سرو صدا و نو حه و زنجير و ...من صداي آهشو شنيدم...

يادمه به خودم فحش ميدادم. بي معرفت ديديش اون فرداي تو بود كه باهاس پاش مي ايستادي

 يادمه كه همونجا و تو همون محل با خودم زمزمه كردم

روز عاشورا غمين با ديده گريان برفت

... مصراع بعديش يادم نيست

يادمه گفتم

ديده ام با ديده غمگين او شد آشنا

آشنا بود آشنا تر شد همان دير آشنا

ياد مه هر سال تاسوعا از اون محل كه ديدمش كه رد ميشم اين شعر مياد تو زبونم

 يادمه الان سالهاي  ساله دارم دنبالش ميگردم

 يادمه يكي از آشناهاشون ميگه شوهر كرده ميگه بچه داره اما

 يادمه كه نگفت خوشبخته يا نه

 يادمه الان سالهاي  ساله كه دلم ميخواد دوباره ببينمش و ببينم كه اگه بامن بود اينقدر كه الان هست خوشبخت نبود

 يادمه هربار از محله قديمي مون رد ميشم و  به كنار ديوار خونشون ميرسم براش بوق ميزنم سه دفعه يعني 

                                     ....                منو               ببخش