خسته و وامونده اس سر کار اومدم و با یک اشتیاق بی نظیر رایانه ام رو روشن کردم

 نمیدونید لحظاتی که منتظر باز شدن وبلاگم هستم رو همیشه با چه بی صبری لذت بخشی پشت سر میگذارم

باز شد

حالا نیگاه میکنم ببینم چند نظر جدید دارم

 چند نگاه که به نوشته هام شده

چند ارتباط خوب و موثر که بهم کمک میکنه دفعه بعد بهتر بنویسم

یه نظر جدید که خودشو معرفی نکرده

و من برای اولین بار با اهانت به یکی از نوشته هام روبه رو شدم

 اونم به جرم اینکه طرف حرف منو نفهمیده بوده

اونم نه حرفی که جنبه عمومی داشته باشه حرفی رو نفهمیده بوده که فقط مختص به یک نوشته در یک وبلاگ بوده و اصلا شعر نبوده

میدونید متاسفانه یا خوشبختانه عادت کردم که مطالب شخصی ام را هم بیت بندی میکنم  و  گاها این مطالب موزون و آهنگین می شوند

میشه دیگه دست من که نیست   مطلب  خاصی که اشاره کردم  جوابی بود که به شعر زیبایی که در یک وبلاگ خوندم بد نیست با اجازه منبع

http://www.leilayemoghadas.blogfa.com/

آن را بنویسم

لیلای مقدس:

ماهی ها که خیلی خستن می دونم

تنگا رو همه شکستن می دونم

اونایی که آبو بردن می دونی ؟

شیطونای مست مستن می دونم

دریا از چشات می ریزه ماهی جون

راه اشکاتو که بستن می دونم

جلبکارو می برن بت می کنن

خداهاشون کار دستن می دونم

صدفا به قصه مون گوش می کنن

دلمون خوشه که هستن می دونم

عروسای دریایی سیاه پوشن

دست دومادای پستن می دونم

اره ماهی بیا قربونی بگیر

خونامون ، یه ضرب شصتن می دونم

حالا حرف من با این نویسنده که فقط  حسی بود که از خوندن این مطلب بهم دست داد و منظورم ناتوانی های شخصی خودم در بیان و ابراز محبتی بدون تزویر بود رو و البته نکته ای که مطمئنا با خواندن آن  متوجه خواهید شد  اینست که عبارت  های  موجود در بعضی از متون تنها پلی هستند که مارا به آنچه نگارنده فکر میکند  میرسانند نه به آنچه مینویسد

قصه ها م
سکسه و پسته
میدونی؟
غصه هام
رنگ گدایی
می دونی؟
درد من
یه درد آسون
میدونی؟
قصه هام
انسون و حیوون
می دونی؟
فکر من
عشق یه گلدون
میدونی؟
روحم از حجله گریزون
میدونی ؟
مجنونم
می خوام بمیرم
می ذاری؟
میخوام اینجا
من بمیرم
می دونی؟
می دونی من تو رو می خوام
می دونی؟
می دونی (تو) رو نمی خوام
می دونی ؟

در انتها به کسی که خود را

یکی مثل بقیه معرفی کرد و خانم شرف

به آنچه فکر میکنم نگاه کن نه به آنچه نوشته ام